Ενα site για τις νευρολογικές παθήσεις, τις ψυχολογικές διαταραχές και την ανθρώπινη υγεία.

 

Στη διάθεση σας για οποιαδήποτε σχόλιο ή απορία.

 

Δρ. Ευάγγελος Τσούκας

Ιατρός Νεύρων

Η νευρολογική ασθένεια είναι από τις πιο ιδιάζουσες σε όλη την ιατρική και για το λόγο αυτό παρεξηγημένη από τους ασθενείς και το περιβάλλον τους. Θα προσπαθήσω να ξεκαθαρίσω κάποια σημεία της όπως έχω αντιληφθεί τις ανάγκες του κοινού.

Από αρχαίων χρόνων, η παραδοσιακή προσέγγιση οποιουδήποτε νευρο-ψυχιατρικού προβλήματος με επίδραση στη συμπεριφορά (παραισθήσεις, επιπληπτικές κρίσεις, κρίσεις πανικού κα.) έχει αφήσει ακόμα σοβαρά κατάλειπα στη σύγχρονη κοινή γνώμη. Στον ελλαδικό χώρο ιδίως, από διάφορες λανθασμένες πηγές είτε ακούσιες είτε εκούσιες, τροφοδοτείται ακόμα η εντύπωση οτι "ο νευρολόγος είναι και ψυχίατρος και ο ψυχίατρος δεν είναι για εμάς". Η απάντηση όμως είναι διαφορετική: με τη σύγχρονη δυνατότητα για διάγνωση υπάρχει ακριβές όριο μεταξύ των δύο ειδικοτήτων και επιβάλεται η παραπομπή στο σωστό ειδικό με σκοπό την βέλτιστη θεραπεία, η οποία σήμερα έχει μεγάλα περιθώρια αν εφαρμοστεί σωστά.

Η νευρολογική ασθένεια λοιπόν αφορά οποιαδήποτε δομική ή λειτουργική βλάβη που συμβαίνει σε κομμάτια του νευρικού συστήματος. Υπάρχουν αδρά δύο κατηγορίες νευρολογικών παθήσεων:

1) παθήσεις του "κεντρικού συστήματος" (ΚΝΣ) που αφορούν τη συντριπτική πλειοψηφία. Συμπεριλαμβάνονται τα αγγειακά εγκεφαλικά επεισόδια και οι περισσότερες άλλες γνωστές ασθένειες.

2) παθήσεις του "περιφερικού συστήματος" (ΠΝΣ) και αφορούν τα νεύρα και τους μύες κυρίως των χεριών και ποδιών.

Τα ΑΙΤΙΑ που προκαλούν αυτές τις παθήσεις έχουν μεγάλη σημασία γιατί η αντιμετώπισή τους είναι συνήθως ο μοναδικός τρόπος σίγουρης και αποτελεσματικής θεραπείας. Σε γενικές γραμμές αυτά είναι:

1) τα περιβαλλοντικά, όπως ο τρόπος ζωής (πχ κάπνισμα, υπερβολική πόση αλκοόλ κτλ), λόγω λήψης άλλων φαρμάκων ή ακόμα και μολύνσεις από μικρόβια και οργανισμούς.

2) τα αγγειακά, που προκαλούν το "εγκεφαλικό επεισόδιο"

3) τα "νευρο-εκφυλιστικά" αφορούν μια μεγάλη ομάδα παθήσεων και οφείλονται σε πρώιμο θάνατο των νευρικών κυττάρων (πχ άνοια, νόσος Πάρκινσον κα)

4) τα "αυτοάνοσα"-φλεγμονώδη: το ίδιο το ανοσοποιητικό σύστημα, λόγω βλάβης, αντιλαμβάνεται το νευρικό σύστημα ως ξένο και εχθρικό και επιτίθεται εναντίον του καταστρέφοντάς το (πχ. σκλήρυνση κατά πλάκας)

5) τα λεγόμενα "ιδιοπαθή": αυτά περιλαμβάνουν όλες τις υπόλοιπες ασθένειες που δεν είναι ακόμα γνωστό με βεβαιότητα το αίτιο τους.

Η ιδιαιτερότητα όμως των νευρολογικών παθήσεων δεν είναι ότι επηρρεάζουν άμεσα τη συμπεριφορά και για αυτό έχουν αντίκτυπο σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Αντίθετα, αυτό ευαισθητοποιεί το περιβάλλον του ασθενούς με σκοπό να λαμβάνονται μέτρα υπέρ του (υποστήριξη αναπήρων ατόμων, φροντίδα των ηλικιωμένων κτλ).Το νευρικό σύστημα, το νευρικό κύτταρο (ή αλλιώς νευρώνας) άπαξ και πεθάνει ΔΕΝ ανανεώνεται, παρά μόνο μπορεί να υπάρχει ως ένα βαθμό ανάλογα αναπλήρωση της λειτουργίας του. Συχνά το έλλειμα θα παραμείνει για πάντα και θα ακολουθεί το άτομο μέχρι το θάνατό του. Συνεπώς οι νευρολογικά νοσούντες και γενικά όλα τα άτομα επιβάλεται:

1) να έχουν συνεχή και αυστηρή επαγρύπνιση σε συνεργασία με τον ιατρό τους για οποιονδήποτε παράγοντα που απειλεί το νευρικό σύστημα

2) σε περίπτωση προσβολής του νευρικού συστήματος να ληφθούν άμεσα και αποτελεσματικά μέτρα για την αντιμετώπιση του προβλήματος και να εφαρμοστεί η βέλτιστη θεραπεία όσο μικρά περιθώρεια και αν έχει αυτή

3) να συσταθεί ανάλογα ομάδα ειδικών ιατρών με σκοπό την "ολιστική" αντιμετώπιση του προβλήματος και τη βέλτιστη διάγνωση και θεραπεία

Τα ανωτέρω καθιστούν τη νευρολογία μια "ευγενή" ειδικότητα με έναν πρωταρχικό σκοπό:

"Να ΜΗΝ χαθεί ούτε ένας νευρώνας παραπάνω"