Ενα site για τις νευρολογικές παθήσεις, τις ψυχολογικές διαταραχές και την ανθρώπινη υγεία.

 

Στη διάθεση σας για οποιαδήποτε σχόλιο ή απορία.

 

Δρ. Ευάγγελος Τσούκας

Ιατρός Νεύρων

ΠΡΟΣ ΕΙΔΙΚΕΥΟΜΕΝΟΥΣ

Είστε σε μια νευρολογική κλινική ενός σημαντικού νοσοκομείου και συμμετέχετε στη νοσηλεία ασθενών με νοσήματα του νευρικού συστήματος. Υπάρχει από τη μια ο κλινικός τομέας που περιλαμβάνει ενδεχόμενα και τμήμα αυξημένης φροντίδας και από την άλλη ο εργαστηριακός, με το νευροφυσιολογικό εργαστήριο και τη συμμετοχή των συναδέλφων ακτινολόγων.

Σίγουρα κατά τα πρώτα χρόνια της ειδίκευσης ο ιατρός είναι ένας απλός παρατηρητής της ποικιλίας των κλινικών εικόνων, της πολυκπλοκότητας των πεδίων που καλύπτει η νευρολογία αλλά και της αδυναμίας για θεραπεία ασθενειών αφήνοντας τον ασθενή σε σοβαρότατη αναπηρία. Με τον καιρό και τις γνώσεις, επέρχεται η εξοικίωση με όλα αυτά και η εμπειρία αντικαθιστά σιγά-σιγά τη στεγνή πληροφορία. Ούτως ή άλλως είναι τόσες οι "ειδικές περιπτώσεις" που μόνο με την εμπειρία μπορεί να τεθεί με την απαιτούμενη βεβαιότητα μια διάγνωση ή να ξεκινήσει μια ενδεικνυόμενη θεραπεία.

Οι συμβουλές μου προς τους συναδέλφους ειδικευόμενους στη νευρολογία είναι:

1) εντοπισμός του πληροφοριακού περιεχομένου που ταιριάζει και μελέτη αυτού. Ετσι:

- για τα πρώτα χρόνια της ειδικότητας τα μεγάλα κλασικά συγγράματα είναι ιδανικές πηγές: το Neurology in Clinical Practice είναι προσανατολισμένο στην κλινική ποικιλομορφία ενώ το Adams and Victor's Principles of Neurology έχει ισχυρή την παρουσία της νευροπαθολογίας και φυσιολογίας. Μικρά Pocket-Books είναι επίσης πολύ χρήσιμα για τους πιο "βιαστικούς". To Oxford Handbook of Neurology είναι μεταξύ άλλων ένα πλήρες εγχειρίδιο.

- καθώς περνάει ο καιρός η αναφορά σε διεθνή ιατρικά περιοδικά γίνεται αναγκαιότητα. Η σύγχρονη νευρολογία δεν μπορεί να βασιστεί σε γνώσεις 10ετίας ή 5ετίας, όπως επίσης η σπανιότητα και "πρωτοτυπία" μερικών περιστατικών απαιτεί πρόσβαση στη μεγαλύτερη ιατρική βιβλιοθήκη του κόσμου. Με λίγα κλικ έχετε μπροστά σας όλη την ιατρική γνώση στο NIH/PubMed. Στην αρχή θα φαίνεται σαν ωκεανός αλλά δυστυχώς η ορθολογική χρήση του είναι κάτι που παρέχεται μόνο με τον καιρό και την εμπειρία.

2) η στάση του ιατρού απέναντι στην ποικιλία των νευρολογικών κλινικών και εργαστηριακών εικόνων. Κάτω από διαγνώσεις όπως "ΑΕΕ", "MS" και επιληψία κρύβεται ένα μεγάλο φάσμα κλινικής παρουσίασης και εξέλιξης. Αλληλοεπικαλυτπόμενες εικόνες με συστηματικά νοσήματα και άγνωστοι εξωγενείς παράγοντας μπορεί να περιπλέκουν τα πράγματα. Παράλληλα απαιτείται βεβαιότητα στις διαγνώσεις και γενικότερα στις αποφάσεις. Δεν είναι δυνατόν να τίθεται μια καταδικαστική διάγνωση όπως πχ η πλαγία μυατροφική σκλήρυνση χωρίς σχεδόν 100% βεβαιότητα. Ολα αυτά απαιτούν μελέτη των εκάστοτε δεδομένων, συσχέτιση με την πάγια γραπτή γνώση και προσφυγή στον κατά το δυνατό καταλληλότερο διαθέσιμο ειδικό για συμβουλές.

3) απαιτείται διαρκώς άψογη επαγγελματική σοβαρότητα, εχεμύθεια και σεβασμός της προσωπικότητας του ασθενούς. Σε καμιά άλλη ιατρική ειδικότητα αυτό δεν είναι τόσο απαραίτητο. Ο νευρολογικός ασθενής συνήθως είναι καταδισμένος σε διάφορης βαρύτητας αναπηρία οργανική, ψυχική ή νοητική και αποτελεί ένα αδύναμο άτομο που μόνο εμείς έχουμε τη δύναμη να προστατεύσουμε πέρα από το να θεραπεύσουμε. Ετσι απαιτείται προσέγγιση όχι μόνο των στενών ιατρικών του προβλημάτων αλλά και γενικότετα της ποιότητας ζωής του, που περιλαμβάνει τις συνήθειες και καθημερινές λειτουργίες.

4) τέλος πρέπει να υπάρχει ανά χρονικά διαστήματα, πχ 6 μηνών, μια αυτο-κριτική και αυτο-γνωσία για το σε ποιο σημείο βρίσκεται η εκπαιδευτική διαδικασία. Κατά το τέλος δε της ειδικότητας συνιστώ επιστροφή σε συγκεκρικένα σημεία που θεωρείται ότι υπάρχει έλλειψη, πχ στο νευροφυσιολογικό εργαστήριο.

Το τελευταίο και σημαντικότερο όλων, το οποίο βέβαια έρχεται φυσικά και αβίαστα είναι η προετοιμασία για το επόμενο βήμα. Σε αυτό όμως θα σας βοηθήσει το επόμενο άρθρο που αναφέρεται στις συμβουλές στους νέους ειδικούς. Διαβάστε το!